با تو حکایتی دگر این دل ما بسر کند

نــــــــه....

نه میشه باورت کنم نه میشه از تو رد بشم

نه میشه خوب من نه نمیشه

نه میشه با تو بد بشم

نه دل دارم که بشکنی نه جون دارم فدات کنم

نه پای موندن منی نه میتونم رهات کنم

نه میتونه تو خلوتش دلم صدا کنه تو رو

نه میتونم بگم بمون نه میتونم بگم برو

کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام

قصمو از کجا بگم که پا نگیری تو صدام

چجوری از تو بگذرم

تویی که معنی منی

تویی که از منی اگر تیشه به ریشه میزنی

نه ساده ای نه خط خطی نه دشمنی نه همنفس

نه با تو جای موندنه نه مونده راه پیش و پس

نه میتونه تو خلوتش دلم صدا کنه تو رو

نه میتونم بگم بمون نه میتونم بگم برو

کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام

قصمو از کجا بگم که پا نگیری تو صدام

نه میشه باورت کنم  نه میشه از تو رد بشم

نه میشه خوب من نه نمیشه

نه میشه با تو بد بشم

نه دل دارم که بشکنی نه جون دارم فدات کنم

نه پای موندن منی نه میتونم رهات کنم

نمیشه با تو باشم و اسیر دست غم نشم

فقط میخوام با خواستنت تا هستم از تو کم نشم

نوشته شده توسط مصطفی در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 22:18 موضوع | لینک ثابت

کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه فردا نبود کاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج و دريا نبود کاش بودي تا دو دست عاشقم غافل از لمس گل مينا نبود کاش بودي تا زمستان دلم اين چنين پر سوزپر سرما نبود کاش بودي تا فقط باور کني بعدتو اين زندگي زيبا نبود

نوشته شده توسط مصطفی در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 22:15 موضوع | لینک ثابت

فدای اون گل که یه روز یکی میخواد بده دست

فدای اون دویدنات وقتی میگیره نفست

فدای ذوق موندنت،فدای درد رفتنت

فدای پرواز  کردنات، فدای اون نشستنت

فدای صبروطاقتت ، فدای بی حوصلگیت

فدای بچه بودنت، فدای کل زندگیت

فدای نازمژه هات،فدای چشم روشنت

فدای اون خستگی که میاد میشینه رو تنت

فدای مخمل صدات که خوندنت بال منه

اجازه میدی به همه بگم  که این مال منه

فدای اون بالشی که گاهی بهش تکیه بدی

فدای اون چیزی که تو میخوای یه روز هدیه بدی

فدای عطر خنده هات فدای طعم موندنت

فدای  دوس نداشتنات حتی فدای روندنت

فدای اون آتیشی که دایم به قلبم میزنی

فدای انتخاب تو ای موندگار رفتنی

فدای تو که هیچ روزی هیچکی نمیشینه به جات

فدای هر چی که داری مخصوصا اون رنگ چشات

فدای لحظه ای یه بار تو رویاها بوسیدنت

فدای لحن سلامات فدای روز دیدنت

فدای اون خوبیایی که داری ونمیدونم

فدای شعرت که میخوام بگم ولی نمیتونم

فدای اون قول دادنات حتی اگه عمل نشه

یعنی کسی هس که توی رنگ چش تو حل نشه؟

فدای اخم ابروات،ابروهای بی حوصلت

فدای هرچی توبگی حتی شکایت و گلت

فدای کوچه هایی که میگذری از کنارشون

فدای عکسات که دارم همیشه یادگارشون

نوشته شده توسط مصطفی در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 ساعت 23:22 موضوع | لینک ثابت

دربدر هميشگي ، كولي صد ساله ، منم خاك تمام جاده هاست، جامه ي كهنه ي تنم هزار راه رفته ام ، هزار زخم خورده ام تا تو مرا زنده كني ، هزار بار مرده ام شب از سرم گذشته بود... در شب من شعله زدي براي تطهير تنم.... ساعقه وار اومدي هوا شدي،نفس شدم تيشه زدي ، ريشه شدم آب شدي ، عطش شدم سنگ زدي، تيشه شدم تهي ز قهر و كين شدم برهنه چون زمين شدم مرا تو خواستي اين چنين ببين كه اينچنين شدم سپرده ام تن به زمين ، خون به رگ زمان شدم سايه صفت در پي تو ، راهي لامكان شدم هيچ شدم... تا كه شوم ، سايه ي تو وقت سفر مرا به خويشتن بخوان به باغ آيينه ببر

نوشته شده توسط مصطفی در دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386 ساعت 0:50 موضوع | لینک ثابت

شب آشيان شب زده

                      چكاوك شكسته پر

                                         رسيده ام به نا كجا

                                         مرا به خانه ات ببر

كسي به ياد عشق نيست

                           كسي به فكر ما شدن

                                                 از آن تبار خود شكن

                                                 تو مانده  اي و بغض من

نوشته شده توسط مصطفی در یکشنبه بیستم آبان 1386 ساعت 21:17 موضوع | لینک ثابت

واسه اين شب زده خاكي بنده ي اصالت تو

ديگه هيچ چيزي نمونده ، بهتر از عبادت تو

همنفس شكرت الهي ، مردم از نجابت تو

تو همه قبله ي عالم، ما همه زيارت تو

نوشته شده توسط مصطفی در یکشنبه بیستم آبان 1386 ساعت 21:12 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مصطفی در دوشنبه هفتم آبان 1386 ساعت 15:48 موضوع | لینک ثابت

گر بدين سان زيست بايد پست

من چه بيشرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي

                                                        نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود،چون كوه

يادگاري جاودانه، بر تراز بي بقاي خاك.

                                                 شاملو

نوشته شده توسط مصطفی در دوشنبه هفتم آبان 1386 ساعت 15:44 موضوع | لینک ثابت

ديگر هيچ چيز نميخواهد مرا تسكين دهد

دور از تو من شهري در شبم اي آفتاب

و غروبت مرا ميسوزاند

نوشته شده توسط مصطفی در دوشنبه هفتم آبان 1386 ساعت 15:43 موضوع | لینک ثابت

ما تكيه داده نرم به بازوي يكدگر

در روحمان طراوت مهتاب عشق بود

سرهايمان چو شاخه سنگين ز بار و برگ

خامش، بر آستانه محراب عشق بود

من همچو ابر سپيدي كنار تو

بر گيسويم نشسته گل مريم سپيد

هر لحظه ميچكيد ز مژگان نازكم

بر برگ دستهاي تو،آن شبنم سفيد

گويي فرشتگان خدا، در كنار ما

با دستهاي كوچكشان چنگ ميزدند

در عطر عود و ناله اسپند و ابر دود

محراب را ز پاكي خود رنگ ميزدند

پيشاني بلند تو در نور شمعها

آرام و رام بود چو درياي روشني

با ساقهاي نقره نشانش نشسته بود

در زير پلكهاي تو روياي روشني

من تشنه صداي تو بودم كه مي سرود

در گوشم آن كلام خوش دلنواز را

چون كودكان كه رفته ز خود گوش ميكنند

افسانه هاي كهنه لبريز راز را

آنگه در آسمان نگاهت گشوده گشت

بال بلور قوس قزح هاي رنگ رنگ

در سينه قلب روشن محراب مي تپيد

من شعله ور در آتش آن لحظه درنگ

گفتم خموش آري و همچون نسيم صبح

لرزان و بيقرار وزيدم به سوي تو

اما تو هيچ بودي و ديدم هنوز هم

در سينه هيچ نيست به جز آرزوي تو

                                              رضوان

نوشته شده توسط مصطفی در دوشنبه هفتم آبان 1386 ساعت 15:42 موضوع | لینک ثابت

قسم به عشقمون قسم

همش برات دلواپسم

قرار نبود اینجوری شه

یهو بشی همه کسم

                               رضوان

نوشته شده توسط مصطفی در پنجشنبه سوم آبان 1386 ساعت 16:1 موضوع | لینک ثابت

افسانه ها ميگويند

كه خوشبخترين انسان زمين را

ميتوان سوار بر اسبي تك شاخ يافت،

با چشمهايي بسته!

من تو را بر آن اسب ديده ام

چشمهايت را باز كن

تا باور كني كه بهتريني!!!

نوشته شده توسط مصطفی در یکشنبه پانزدهم مهر 1386 ساعت 2:21 موضوع | لینک ثابت

به كدامين كتاب مقدس دنيا

 سوگند بخورم؟

كه از يادم نخواهي رفت،

حتي اگر تو را........

به آخرين صفحات تاريخ

 تبعيد كرده باشند!!!!

نوشته شده توسط مصطفی در یکشنبه پانزدهم مهر 1386 ساعت 2:6 موضوع | لینک ثابت

تو آمدي ز دورها و دورها

ز سرزمين عطرها و نورها

نشانده اي مرا كنون به زورقي

ز عاجها، ز ابرها،بلورها

مرا ببر اميد دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پر ستاره مي كشانيم

فرا تر از ستاره مي نشانيم

نگاه كن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چين بركه هاي شب شدم

چه دور بود پيش از اين زمين ما

به اين كبود غرفه هاي آسمان

كنون به گوش من دوباره مي رسد

صداي تو

صداي بال برفي فرشتگان

نگاه كن كه من كجا رسيده ام

به كهكشان،به بيكران،به جاودان

كنون كه آمديم تا به اوجها

مرا بشوي با شراب موجها

مرا بپيچ در حرير بوسه ات

مرا بخواه در شبان ديرپا

مرادگررها مكن

مرا از اين ستاره ها جدا مكن

نگاه كن كه موم شب براه ما

چگونه قطره قطره آب مي شود

صراحي سياه ديدگان من

به لاي لاي گرم تو

لبالب از شراب خواب مي شود

به روي گاهواره هاي شعر من

نگاه كن

تو ميدمي و آفتاب مي شود              رضوان

نوشته شده توسط مصطفی در شنبه چهاردهم مهر 1386 ساعت 3:39 موضوع | لینک ثابت

با نگاه آرامت نامهرباني هايم را ميبيني

و همچنان مهرباني ميكني

لبخند تو برايم شرمندگي مكرر

 به بار مي آورد

و سكوتي آشنا

كه هميشه پرسش بي جواب من است

چطور ميتواني اينقدر وسيع باشي؟!

شب گريه هايي كه

 در كوچ بي بهانه تو سرودم،

برگزيده جشنواره جهاني شعر شد!

باز هم تكرار ميكنم:

هيچ وقت مهرباني هايت را فراموش نميكنم،

عزيز، كوچ كرده اي

 كه

مرا تا هميشه دنيا ، شاعر كني؟!

چقدر فاصله!

چقدر دوري!

چقدر دلتنگي!

چه كار كنم خدايا؟......خدايا؟......چقدر خدا نزديك است!

و.....

من چقدر اميدوارم!!

آخر باد به گوشم رسانده است

 كه

 دوستم داري!!!!

                     رضوان

نوشته شده توسط مصطفی در شنبه چهاردهم مهر 1386 ساعت 3:16 موضوع | لینک ثابت

يكشب ز ماوراي سياهي ها

چون اختري به سوي تو مي آيم

بر بال بادهاي جهان پيما

شادان به جستجوي تو مي آيم

سر تا به پا حرارت و سرمستي

چون روزهاي دلكش تابستان  

پر ميكنم براي تو دامان را

از لاله هاي وحشي كوهستان

ديگر در آن دقايق مستي بخش

در چشم من گريز نخواهي ديد

چون كودكان نگاه خموش مرا

با شرم در ستيز نخواهي ديد

يكشب چو نام من به زبان آري

ميخوانمت به عالم رويايي

بر موجهاي ياد تو ميرقصم

چون دختران وحشي دريايي

از زهره آن الهه ي افسونگر

رسم و طريق عشق مي آموزم

يكشب چو نوري از دل تاريكي

در كلبه ات شراره مي افروزم

آه،اي دو چشم خيره به ره مانده

آري،منم كه سوي تو مي آيم

بر بال بادهاي جهان پيما

شادان به جستجوي تو مي آيم

                                                   �